1962 yılında Tebriz’in Şehriyar mahallesinde dünyaya gelen Susan Navadeyi Razi’nin uzun yıllar “Mehdi Azadi” gazetesinin Türkçe bölümünde çalıştı.
Hayatının son yıllarını Temeddun gazetesinin Türkçe bölümünde Azerbaycan kültürü ve edebiyatı hakkında yazılar yazarak geçirdi.
Navadeyi Razi, “El Bilimi” ve “Folklorçu Hanımlar” kültür ve edebiyat derneklerinin yönetim kurulu üyesiydi.
“Gülşen Düşler Bahçesi”, “Tebrizim Gibi”, “Günlerden Bir Gün”, “İnci Hikâyeleri” ve daha birçok kitabı Azerice yayınlandı.
Son şiirlerinden biri aşağıdadır:
Hələ yaşayıram
Umudumda çillə gecəsi
Əllərim xəzəl səpilir payızlığıma
Baharın olaram bayramım olsan
Və ulduzluğunu sayrışaram
Hələ yaşayıram
Hələ ölməmişəm guman
nəmənəyə
…nəsnələr nəsnələrdən hələ
bəlkə də
Yaşamaq ölməyin o biri üzüdür?
Ürəyimdə dənizlər çaxnaşması var
Ovcumda balıqdır çabalayır sevgi
Qoynum sıx qucaqlaşmağa darıxır
dodaqlarım
Səhərin güzgüsündə, gülün gülüşü
Gözlərin sırrını bilmədim
Əkdiklərim cücərməmiş soldu nədənsə
Baharın olacaqdım bayramım olsaydın
Zaman şaşırdıcı ünsürdür
insanlar isə
acı və soyuqdurlar
Başımı qara-qara faciələr yağmalasada
Köksüm hələdə
yırğalanır yaşıl-yaşıl duyğular qoynunda.
Nəfəs çəkəndə nə olar?! bəlkədə illərdir ölmüşük…