Nöbetçi Eczaneler
İnsani yardım grubu MedGlobal’e on gün boyunca gönüllü olarak katılan Amerikalı doktor İrfan Galaria, ameliyat yaptığı hastaların çoğunun bombalandıklarında evlerinde uyuduklarını, ardından çocuklarının ve ailelerinin yasını tutarken saatlerce ameliyat ve ameliyathanelere defalarca gittiklerini ve vücutlarının her seferinde bir parça olmak üzere etlerinden cerrahi olarak çıkarılması gereken şarapnellerle dolu olduğunu söyledi.
Bir gün, ebeveynler 5 ila 8 yaşları arasındaki bir grup çocuğu acil servise götürdüler, hepsi de kafalarına tek bir keskin nişancı atışı yaptı ve bu aileler, İsrail tankları geri çekildikten sonra hastaneden yaklaşık 2,5 mil uzaklıktaki Han Yunus’taki evlerine dönüyorlardı, ancak İsrail tanklarının geri çekilmesi keskin nişancıların da geri çekildiği anlamına gelmiyordu ve sonunda bu çocukların hiçbiri hayatta kalmadı.
Gazze Şeridi’ne yaptığı gezinin ayrıntıları hakkında şunları söyledi: Ocak ayının sonlarında, plastik ve rekonstrüktif cerrah olarak çalıştığım Virginia’daki evimden ayrıldım ve Mısır’a seyahat etmek için bir grup doktor ve hemşireye katıldım ve ardından Gazze Şeridi’nde on gün boyunca çalışmak için gönüllü oldum ve Mısır’dan Gazze’ye giderken; “Gazze’ye girmesine izin verilmeyen kilometrelerce yığılmış insani yardım kamyonunu aştık.”
29 Ocak 2024’te Gazze Şeridi’ne girdiğimizde, Gazze Şeridi üzerinde günün her saati uçan gözetleme uçakları nedeniyle sürekli vızıltı nedeniyle kulaklarımız uyuşmuştu, yakınlarda uygun sağlık hizmeti olmadan yaşayan bir milyon yerinden edilmiş insan vardı ve gözlerimiz bomba seslerini dinleyerek durduğumuz ve yükselen dumanları gördüğümüz bir çadır denizinde kayboldu.
Amerikalı doktora göre, “Avrupa Gazze Hastanesi’nin yakınında, sokakların her iki tarafını kaplayan ve onları kapatan çadır sıraları vardı, burada bir dizi Filistinli, bombardıman ve çatışmalardan güvenli bir sığınak olduğu umuduyla içlerinde ve yakınında kaldılar ama yanılıyorlardı.”
Amerikalı doktor, “riskli” olarak nitelendirdiği hastaneye insan akınına işaret ederek şunları söylüyor: Koridorlarda, merdiven koridorlarında ve hatta depo odalarında yaşıyorlar ve koridorların her iki tarafında tüm aileler için küçük alanları örtmek için tavandan sarkan battaniyeler vardı ve yaklaşık 300 hastayı barındıracak şekilde tasarlanan hastane, şu anda 1.000’den fazla hastaya ve yüzlerce yerinden edilmiş kişiye bakmakta zorluklarla karşı karşıyaydı.
Bilinmeyen yerlerde şehid olmaları veya tutuklanmaları ve diğer bölgelerdeki kuşatmalar nedeniyle çok sınırlı sayıda Gazzeli cerrahın mevcut olduğunu, sadece bir yerel plastik cerrahın kaldığını ve haftanın yedi günü günün her saati hastaneyi takip ettiğini ve içinde yaşadığını vurguladı ve bu anlatı hastane personelinin geri kalanı için ortak hale geldi.
Amerikalı doktor, Avrupa Hastanesi’ndeki tek Filistinli plastik cerrahı “şanslı” olarak tanımlıyor çünkü neredeyse tüm hastane personeli sevdiklerini kaybetmenin acısını yaşıyor olsa da eşi ve kızı hâlâ hayatta.
Doktor, günlerce Avrupa Hastanesi’nde kalışının ayrıntılarını şöyle anlatıyor: Günde 10 ila 12 ameliyat yaptım, 14 ila 16 saat çalıştım. Her 30 saniyede bir Steril olmayan koşullarda operasyon yapılması Amerika Birleşik Devletleri’nde düşünülemezdi.
Biyomedikal ekipmana sınırlı erişimimiz vardı; her gün iç savaş döneminden kalma, aslında bir dikenli tel parçası olan testereyle her gün kol ve bacak ampütasyonları yapıyorduk ve sağlık sistemi tamamen çökmüş durumdaydı.
Standart tıbbi ekipmana erişim olsaydı birçok amputasyonun önlenebileceğini vurguladı.
Amerikalı doktor, Gazze Şeridi’ndeki son iş günü hakkında şunları anlatıyor: Yerliler yabancı olarak nerede yaşadığımızı biliyorlardı, genç bir çocuk koştu ve bana küçük bir hediye verdi, sahilden bir kayaydı, üzerinde Arapça bir yazı vardı: “Gazze’den, sevgiyle, acıya rağmen” ve Gazze’den ayrılmadan önceki son ana kadar insansız hava araçlarının, bombardımanların, roket patlamalarının ve çatışmaların seslerini duyabiliyorduk, ancak sesler daha yüksekti ve patlamalar daha yakındı.
Bu hafta, işgal güçleri Gazze’de başka bir büyük hastaneye baskın düzenledi ve Refah’ta bir kara harekatı planlıyorlar, milyonlarca insan Gazze’deki kabusa katlanmak zorunda kalırken ayrılmayı başardığım için kendimi inanılmaz derecede suçlu hissediyorum, bir Amerikalı olarak, oradaki hastalarımı vurması muhtemel silahlar için ödediğimiz vergi parasını düşününce, bu insanlar zaten evlerinden sürüldü ve gidecek başka yerleri yok.