Köyceğizli yörük İsmail, yurdunu milletini özünden çok seven(!), pırıl pırıl bir Akdeniz delikanlısıydı.  Belirli gün ve haftaları kaçırmaz, ne görev

Çocuk yüreğin dev bir ormanı andırıyordu. “Kurtaracağım seni ey dünya, seni saran -izmlerden, totem kılıklı istlerden… Yeniden buluşacaksın, Alemlerin Efendisi’yle.

İpsala’nın dere köyünde, çığlık çığlığa dünyaya gelen gül kokulu yavruya, Silistre gazisi dedesinin adını vermişler. Gürbüz çocuk, kırlarda koşuyor, yorulunca

Müjdecim!  İnsan, seninle anlam kazandı; seninle manasına kavuştu, varlık. Sen yoksun diye, yüzler gülmüyor; tahammül sınırını aştı hayat. Yokluğunu fırsat