Analistler bu hamleyi, düşmanlarla başa çıkarken açık diplomasi yerine gizli güç kullanma eğiliminin arttığını yansıtan bir adım olarak yorumladı.
Trump kısa süre önce, Merkezi İstihbarat Teşkilatı’na Venezuela’da gizli operasyonlar yürütme yetkisi verdiğini doğruladı.
Stratejik araştırmacı Hisham Mu’taz, bu kararı, Washington’un kıtanın güney yarısındaki düşman rejimlerle olan çatışmalarını yönetme konusundaki taktiksel boyutun ötesine geçen stratejik bir değişim olarak nitelendiriyor.
Moutaz, medyaya verdiği demeçte, ABD’nin gizli operasyonlarının bilgi toplama veya casuslukla sınırlı olmadığını, aksine ABD güvenlik doktrinine göre, ABD’nin çıkarlarına düşman olarak sınıflandırılan ülkelerdeki siyasi rejimleri yeniden şekillendirmek için bir araç olduğunu söyledi.
Moutaz, bu yetkiyle Trump’ın, Maduro’yu diplomatik kanallar veya geleneksel ekonomik yaptırımlarla karşı karşıya gelmek yerine, içeriden zayıflatmayı amaçlayan yeni bir “saha siyasi mühendisliği” aşamasına kapı açtığına inanıyor.
Bu yetkinin aynı zamanda iki yönlü bir mesaj taşıdığını da belirtti: bir yandan, yıllardır kamuoyundaki rolünü azaltan CIA’nın ABD dış politikasında kilit bir araç olarak statüsünü geri kazandırıyor; Öte yandan, Latin Amerika’daki popülist rejimlerle olan çatışmanın ikna veya diyalog yoluyla değil, gizli güç araçlarıyla çözülebileceği yönündeki Trump’ın inancını yansıtıyor. Bu, istihbarat kurumlarının uluslararası hukukun dışında kalan gri alanlarda Amerikan projesinin yürütme kolu olarak kullanıldığı Amerikan siyasetinde soğuk gerçekçiliğe dönüşün sinyalini veriyor.
Uluslararası hukuk açısından Mu’tazid, bu kararın egemenlik ve devletlerin iç işlerine karışmama ilkesinin açık bir ihlali olduğunu düşünüyor. Ancak Washington Venezuela’yı tam egemen bir devlet olarak değil, demokratik meşruiyetini yitirmiş bir “haydut rejim” olarak görüyor ve bu da onu Amerikan yönetiminin gözünde “siyasi düzeltme” için meşru bir hedef haline getiriyor.
Bu yaklaşımın, 1980’lerde Nikaragua ve Küba’ya yönelik ABD yaklaşımını yeniden canlandırdığını, ancak bugün istihbarat araçları ve teknik yetenekler açısından daha sofistike bir biçimde geri döndüğünü ekledi.
Washington’un, Caracas rejiminin hızlı bir askeri saldırı veya ani bir iç isyanla devrilemeyeceğini fark ettiğini belirten O’Neill, Venezüella ordusunun uyumu ve devletin yoksul kesimler arasında derin halk desteğine sahip olduğunu ve bunun da “emperyalizme karşı direniş” anlatısını beslediğini kaydetti. Hedefin Maduro’yu hemen devirmek değil, rejiminin iç dengesini kademeli olarak kaybetmesine kadar onu siyasi ve ekonomik olarak zayıflatmak olduğunu da ekledi.
Moutaz, bu hamlenin ABD’deki iç seçim hesaplamalarından ayrı olarak değerlendirilemeyeceğini düşünüyor, özellikle de Trump, muhafazakar tabanı memnun eden ve kendisini dünya sahnesinde “Amerika’nın gücünü” geri kazanabilecek bir başkan olarak gösteren emperyalist Amerikan retoriğini yeniden canlandırmaya çalıştığı için.
