Kasten Tarihe Gömülen Özgürlük Lideri: "Netaji" Subhas Chandra Bose ve Kıssadan Uygurlara Hisseler - Bölüm 5

Mir Kamil Kaşgarlı

5. Bölüm: Ölümle Mühürlenen Hürriyet Ahdi: “Bizim Şehadetimiz, Hindistan’ın Dirilişi Olacaktır!”

Tarihin seyrini değiştiren anlar, kalabalıkların zafer naralarıyla değil, bir avuç adanmış ruhun ölüme fısıldadığı yeminlerle başlar. “Delhi’ye Yürü!” emri, bir askeri harekâtın parolası değil, bir milletin ruhunda çakılan hürriyet şimşeğiydi. O an “Azad Hind Ordusu”nun her bir neferinin kalbinde, çelikten daha sağlam, sarsılmaz bir akide kök salmıştı:

“Bizler, belki de muzaffer bir ordunun Delhi caddelerindeki geçit resmine tanıklık edemeyeceğiz. Hürriyetine kavuşmuş bir Hindistan’ın üç renkli sancağının göklerde süzülüşünü kendi gözlerimizle göremeyeceğiz. Lakin şundan zerre şüphemiz yoktur ki, bizim Burma’nın kanlı çamuruna karışan her damla kanımız, yarın Delhi’de filizlenecek hürriyet çınarının köklerini besleyen en mukaddes ab-ı hayat olacaktır. Zira bizim şehadetimiz, Hindistan’ın dirilişi olacaktır!”

Bu, Netaji Subhas Chandra Bose’un, ordusunun hücrelerine zerk ettiği ulvi bir felsefeydi. Onlar, bir coğrafyayı fethetmek için değil, kendi kurbanlıklarıyla bütün bir milletin esaret altındaki vicdanını ayağa kaldırmak için cenge girmişlerdi. Bu savaş, toprağın değil ruhun savaşıydı; maddi bir zaferden öte, ahlaki ve fikrî bir üstünlük mücadelesiydi. Ve bu ruh, cehennemi andıran savaş meydanının her anında, destansı bir surette tecessüm ediyordu:

Imphal kuşatması altında, Britanya’nın çelik ölümü yağmur gibi yağarken, Müslüman bir asker olan Abdul, mavzerine yeni bir şarjör sürerken yere yığıldı. Tam o anda, yanı başındaki, sakalları barut ve toprakla sıvanmış Sih cengâveri Balwant Singh, bir an bile tereddüt etmeden kendi bedenini kardeşine siper etti. Peşi sıra gelen mermi sağanağı, çelik bir iradeyle gerilmiş sırtına saplanırken, akan kanına aldırmadan Abdul’a tebessüm etti: “Tasalanma kardeşim… Senin kanın da benim kanım da aynı anamız olan Vatan toprağına akıyor. Bizler, hayattayken birbirimize yabancı kılınmıştık; lakin işte ölümde, ebedî kardeşliğe erdik.” Bu manzaraya şahit olan Hindu nefer Ramesh’in gözlerinden süzülen yaşlar, tüfeğinin dipçiğine damlarken, elindeki silahı daha bir hırsla kavradı. O siperde yaşanan bu an, bir imparatorluğun asırlardır yürüttüğü “böl ve yönet” şeytanlığının, kardeşkanıyla nasıl paramparça edildiğinin kanlı vesikasıydı.

Bu ruhun alevden meşalelerini taşıyanlar ise, “Rani Jhansi Alayı”nın amazonlarıydı. Zifiri bir gecede, korumakla mükellef oldukları sahra hastanesine düşmanın en seçkin komando birliği sızdığında, sayıca mutlak bir hezimetin eşiğindeydiler. Geri çekilmek yerine, komutanları Kaptan Lakshmi’nin “Jai Hind!” nidasıyla, süngü takılmış tüfekleriyle birer ateş parçası gibi düşmanın üzerine atıldılar. Priya adında gencecik bir kız, karnına saplanan hançere aldırmadan, son bir hamleyle düşman subayına sarıldı ve avucundaki el bombasını ateşledi. O gece onların cansız bedenleri, hastanenin etrafında etten ve kemikten, lakin çelikten daha muhkem bir kale inşa etmişti. Onlar kanlarıyla, hürriyet davasının cinsiyet tanımayan mukaddes bir vazife olduğunu tarihe kazımışlardı.

Okumadan Geçme Doğu Türkistan’da çocuk olmak!

Bu ordunun saflarında, Hindu bilgelerin torunları, Müslüman gazilerin evlatları ve Sih akıncılarının oğulları omuz omuzaydı; aynı mataradan su içiyor, aynı ekmeği bölüşüyorlardı. Hindistan’ı asırlardır kemiren dinî ve etnik tefrika, Netaji’nin sancağı altında eriyip bir potada kaynamıştı. Bu kardeşlik, düşmanın en kudretli zırhlı birliklerinden daha aşılmaz bir surdu.

Ordunun bu ahlaki azameti, müttefikleri olan Japonları dahi dehşete düşürmüştü. Imphal’daki ağır ricattan sonra, Japon ikmal generali Mutaguchi Renya, bu kahraman orduyu açlık ve salgının pençesine terk etmenin utancıyla Netaji’nin huzuruna çıktı. Samuray an’aneleri uyarınca, hançerini çekip harakiri yapmak istedi. Zira onun nazarında, böylesine asil bir ordunun karşısında mahcup olmak, ölümden beter bir zilletti. Netaji, onun elini tutarak, bir liderin bilgeliğiyle fısıldadı:
“General, bizim askerlerimiz ölümden korktuğu için canına kıymaz; onlar, ölümü korkutmak için savaşır. Gerçek cesaret ölmek değil, bu zilleti zaferle yıkamak için hayatta kalmaktır!”

Bu ruh, en ulvi mertebesine, o meşum geri çekiliş yolunda ulaştı. Açlıktan bir deri bir kemik kalmış, sıtmanın pençesinde titreyen Teğmen Kartik, ecelin yaklaştığını hissetti. Yanındaki silah arkadaşına son kan torbasını uzattı: “Bunu al, benim artık ihtiyacım yok,” dedi. Ve sonra, bilek damarını keserek, akan kanını mürekkep yapıp Netaji’ye son vasiyetini yazdı:

“Muhterem Netaji! Biz Delhi’ye vasıl olamadık. Lakin ruhumuz bir an bile geri adım atmadı. Size verdiğimiz ahde ihanet etmedik. Ana Vatan için son damla kanımızı feda ettik. Bizim bu topraklarda kalacak naaşlarımız, gelecek nesillere hürriyet yolunu gösterecek birer kutup yıldızı olacaktır. Biz öldük, çünkü Hindistan yaşasın istedik. Jai Hind!”

Kanla yazılmış bu mektup Netaji’nin eline ulaştığında, o çelik iradeli komutanın gözlerinden yaş damlalerı süzüldü. Bu damlalar, bir zafiyetin değil, bizzat kendi elleriyle dövdüğü o çelikten ruhun azameti karşısında duyulan huşunun, bir komutanın evlatlarına duyduğu mukaddes sevginin ifadesiydi. Mektubu havaya kaldırarak kükredi: “Onlar ölmedi! Onlar kalplerimizde ebediyen yaşayacak! Onlar şehadetleriyle bize yol açtılar, biz de zaferimizle onların yolunu tamamlayacağız!”

Evet, o ordu, Imphal ormanlarında cismen mağlup olmuştu. Lakin onların ruhu, yazdıkları kahramanlık destanı ve ölüm karşısındaki vakur duruşları, bir imparatorluğun tabutuna çakılan son çivinin sesiydi.

Okumadan Geçme İşgalci Çin’in "Yoksulluğun Azaltılması" propagandası Uygurlar için zorunlu çalışma anlamına geliyor

(Sürecek…)

Doğu Türkistan bağımıszlık Hareketi İçin Bu Bölümden Yakılacak Meşaleler:

32. Meşale: Kimliğin Silah Olarak Dövülmesi — Birliği Şiardan Sancağa Yükseltmek

Birlik, bir temenni değil, savaş doktrinidir. Netaji, “Azad Hind” kimliğini, düşmanın en büyük silahı olan “böl ve yönet” stratejisini imha etmek için dövülmüş çelik bir kalkan olarak tasarlamıştır. Doğu Türkistan davası da Kaşgarlı, Hotanlı, Uygur, Kazak gibi tali kimliklerin dar kalıplarını kırarak, hepsini tek bir potada eriten, siyasi ve askeri bir kudrete sahip “Doğu Türkistanlı” üst kimliğini inşa etmek mecburiyetindedir. Bu kimlik, sadece içimizdeki çatlakları dolduran bir harç değil, düşmanın uluslararası arenada bizi ayrıştırma girişimlerine karşı ruhumuza giydirilmiş çelikten bir zırh olacaktır.

33. Meşale: Şehadet Stratejisi — Mağlubiyeti Ahlaki Zaferin Senedine Dönüştürmek
Askeri deha, sadece kazanılacak savaşları değil, ahlaken kazanılacak mağlubiyetleri de planlayabilmektir. Netaji’nin Imphal’deki amacı toprağı almak değil, o toprağa kahramanlık tohumları ekerek bütün bir milletin vicdanında hürriyet filizleri yeşertmekti. Bu, zayıfın zalime karşı yürüteceği “Yüce Maksatlı Mağlubiyet” doktrinidir. Savaş meydanında cismen yenilebilirsin; lakin o yenilgiyi, döktüğün kanı mürekkep yaparak bütün dünyanın gözü önünde bir kahramanlık destanına, düşmanın ise bir zulüm vesikasına çevirebilirsen, siyaset ve ahlak meydanında tarihin en büyük fethini gerçekleştirirsin.

34. Meşale: Topyekûn Savaş — Milleti Ordulaştırmak, “Seyirci” Fikrîni İdam Etmek
Netaji, “Rani Jhansi Alayı”nı kurarak, savaşın sadece erkek işi olmadığını, bir milletin topyekûn varoluş mücadelesi olduğunu ilan etmiştir. Bu, “geri cephe” diye bir kavramı lügatten silmek, milletin her bir ferdini, potansiyelinin %100’ü ile cepheye sürmektir. Davamızda kadın, tüccar, âlim, çocuk yoktur; hürriyet ordusunun neferleri vardır. Her ev bir kışla, her meslek bir siper, her birey bir sancaktar olmalıdır. Zira istiklal mücadelesinde seyirci koltuğu ihanetle eşdeğerdir. Ya sahada nefersin ya da tarihin çöplüğünde bir leş.

35. Meşale: Zaferin Yeniden Tanımı — Fethin Coğrafyasını Ruha Taşımak
Gerçek zafer, bir şehrin surlarını aşmak değil, bir milletin ruhundaki esaret zincirlerini kırmaktır. “Azad Hind Ordusu”nun zaferi Imphal’ı ele geçirmek değil, bir Hintlinin kalbindeki İngiliz korkusunu söküp atarak yerine vatan onurunu yerleştirmekti. Bizim de zafer ölçümüz, bir şehri kurtarmakla sınırlı olamaz. Doğu Türkistanlı bir ananın çocuğuna anadilinde söylediği her ninni, Pekin’in tanklarından daha güçlü bir direniştir. Düşmanın soykırım stratejisine karşı korunan her bir kültürel kod, kazanılmış bir meydan muharebesidir. Unutulmamalıdır ki, ruhlar azat olmadan, topraklar esaretten kurtulmaz.

Okumadan Geçme Doğu Türkistan’ın işbirlikçi valisi tutuklanma çağrısı sonrası İngiltere ziyaretini iptal etti

36. Meşale: Ahlakın Kılıç Olarak Kuşanılması — Vicdanları Hedef Alan Psiko-Stratejik Harp
Bir ordunun en keskin silahı, davasının haklılığından aldığı ahlaki üstünlüktür. “Azad Hind Ordusu”nun kardeşliği, sadece düşmanı değil, müttefikini bile vicdani bir sorgulamaya itmiştir. Bu, ahlakın nasıl kudretli bir psikolojik silaha dönüşebileceğinin ispatıdır. Davamızın temeli İslam’ın adaleti ve insanlığın en ulvi değerleridir. Sergileyeceğimiz her tavır, bu ahlaki azametin bir yansıması olmalıdır. Böylece düşman saflarındaki vicdan sahibi unsurların ruhunda çatlaklar oluşturur, dünyanın saygısını kazanır ve en önemlisi, kendi halkımızın sarsılmaz itimadını bir kale gibi inşa ederiz.

37. Meşale: Mühür: Şehadet Mirası — Kanla Yazılan Borç Senedi
Teğmen Kartik’in kanıyla yazdığı mektup, bir ağıt değil, bir manifestodur; siyasi bir sermayedir. Her şehit, ardından gelenlere kanıyla imzalanmış bir mücevher ve bir borç senedi bırakır. O mücevhere varis olmanın tek yolu, o borcu ödemek, yani davayı zafere ulaştırmaktır. Şehitlerimizi anmak, onları mezarlara gömmek değil, ruhlarını yaşayanların kalbine sancak yapmaktır. Onların fedakarlığı, milletin kolektif hafızasına kazınmalı ve her Doğu Türkistanlının omuzlarında taşıdığı mukaddes bir emanete, ödenmesi farz bir borca dönüştürülmelidir.

38. Meşale: Lider — Davanın Yürüyen Vücudu
Lider, emirler yağdıran bir komutan değil, davanın ete kemiğe bürünmüş halidir. Netaji, en tehlikeli yolculuğa ilk önce kendi atılarak, fedakarlığın ne olduğunu kelimelerle değil, hayatıyla öğretmiştir. Onun gözyaşı bir orduyu motive etmiş, kararlılığı bir milleti ayağa kaldırmıştır. İstiklal mücadelesinde lider, bir pusula gibidir; sadece yolu göstermez, aynı zamanda o yolda en önde yürüyerek fırtınalara göğüs gerer. Zira milletler, nutukları değil, ayak izlerini takip eder.

39. Meşale: Ölümü Fethetme Doktrini — Yenilmezliğin Ruhanî Zirvesi
Bir insanı veya milleti yenebilirsiniz, ama ölüm korkusunu yenmiş bir milleti asla! “Azad Hind Ordusu” için ölüm, bir son değil, vatanın ebedî dirilişi için ödenen bir bedel, bir zafer anıydı. Ölümden korkmadıkları an, yenilmez oldular. Bir millet, vatanı için can vermenin dünya ve ahiretteki en büyük şeref olduğuna kâmil bir imanla inandığı an, onu durdurabilecek hiçbir dünyevi güç kalmaz. Görevimiz, halkımızın kalbini esir alan fani korkuları söküp atmak ve yerine, şehadete bir düğüne gider gibi yürüme imanını yerleştirmektir. Mücadele bu imanın zirvesine ulaştığında, zafer artık bir ihtimal değil, kaçınılmaz bir kader olur.