MEZHEPÇİ MASKELERİN ARKASINDAKİ PERS ASABİYYETİ VE SÜNNİ DÜNYAYA YÖNELİK “EMEVÎLİK” İTHAMI İLE İDEOLOJİK LİNÇ KÜLTÜRÜ

Ercan Çifci- Araştırmacı Yazar

Modern dini ve sosyo-politik polemiklerde kavramların bağlamından koparılarak birer yaftalama aygıtına dönüştürülmesi sıkça rastlanan bir olgudur. Bu bağlamda, Şiî/Râfizî teoloji ve siyasi söylem tarafından üretilen “Emevîlik” veya “Emevî Dini” ithamı, nesnel bir tarihsel analizin ötesinde, Ehli Sünnet Ve’l Cemaat’i mahkûm etmeye yönelik ideolojik bir linç aparatıdır. Bu makale; söz konusu ithamın işlevsel olarak Batı dünyasındaki “antisemitizm” koruma kalkanına olan yapısal benzerliğini, Hz. Osman ve Hz. Muaviye üzerinden inşa edilen toptancı genişliğini, 600’lü yıllarda yıkılan Sasani (Pers) İmparatorluğu’nun tarihsel intikam duygusunu ve Râfizîliğin bu kini adeta misyonerlik faaliyeti gibi Sünni dünyaya yayma çabasını sosyo-politik ve tarihsel veriler ışığında incelemektedir.

“Emevilik” Etiketlemesi ve “Antisemitizm” Benzerliği

Siyaset sosyolojisinde bir fikri veya topluluğu rasyonel zeminde çürütemeyen yapılar, karşı tarafı tamamen oyunun dışına itmek amacıyla “kutsallaştırılmış yaftalar” üretirler. Modern dünyada bunun en kusursuz işleyen örneği antisemitizm kavramının kullanım biçimidir. Günümüzde terör örgütü İsrail’in politikalarına, siyonist ideolojiye veya Filistin’de uygulanan devlet şiddetine yönelik getirilen her türlü haklı, rasyonel ve hukuki eleştiri, küresel sistemde anında “antisemitizm” (Yahudi düşmanlığı) torbasına atılarak linç edilmektedir. Buradaki amaç, İsrail’i ve ideolojisini her türlü dokunulmazlık zırhıyla kaplamak, eleştirinin entelektüel zeminini daha doğmadan boğmaktır.

Bu toptancı, susturucu ve şantajcı mantığın İslam dünyasındaki yapısal ikizi, Râfizî cenahın ana cadde Sünni mirasa yönelttiği “Emevîlik” veya “Emevî Dini” suçlamasıdır. Sünni dünyadan gelen, Şiî tarih anlatısını veya dini iddialarını sorgulayan en küçük akademik itiraz; sağlam, sağlıklı ve güçlü argümanlarla karşılanmak yerine anında “Emevî zihniyeti”, “Kerbelâ’daki zalimlerin safı” veya “Ehl-i Beyt düşmanlığı” parantezine alınarak lince tabi tutulmaktadır. Tıpkı antisemitizm barajının Batı dünyasında eleştirel düşünceyi tıkaması gibi, bu mezhepsel bariyer de İslam dünyasında sağlıklı bir tarihi ve teolojik muhasebe yapılmasını engellemek için sopa olarak kullanılmaktadır.

Râfizî tarih perspektifinin en büyük metodolojik hatası, karmaşık tarihsel süreçleri tek tipleştirmesi ve homojen olmayan yapıları tek bir “kötülük çuvalına” doldurmasıdır. Bu torba o kadar geniş tutulmaktadır ki İslam tarihinin en kurucu ve saygın figürleri bile bu linç mantığından payını almaktadır.

Cennetle müjdelenen sahabilerden olan, İslam’ın üçüncü halifesi ve Kur’an-ı Kerim’i resmi olarak cemeden Hz. Osman, sırf Ümeyyeoğulları (Emevî) soyundan geldiği ve hilafetinin ikinci döneminde merkezi otoriteyi sağlamak adına liyakat sahibi bazı akrabalarını valiliklere getirdiği gerekçesiyle hedef tahtasına oturtulmaktadır. Râfizî retorik, onun halifelik dönemini “Muhammedî İslam’dan sapmanın ve Emevîleşmenin ilk adımı” olarak yaftalayarak koca bir sahabi mirasını buharlaştırmaktadır.

Aynı şekilde, vahiy kâtipliği yapmış, Hz. Hasan ile gerçekleştirdiği sulh anlaşmasıyla İslam toplumuna belli bir nizam vermiş Hz. Muaviye de bu toptancı akıl tarafından doğrudan “Emevî Dini”nin kurucu mimarı ilan edilir. Tarihsel şahsiyeti ve siyasi dehası, mezhepsel intikam anlatıları içinde tamamen eritilerek bir canavarlaştırma nesnesine dönüştürülür.

600’lü Yıllar ve Yıkılan Pers İmparatorluğu’nun Kadim Kini

“Emevî dini” suçlamasının sosyo-politik köklerine inildiğinde, meselenin iddia edildiği gibi saf teolojik bir hakikat arayışı olmadığı, aksine derin bir jeopolitik kuyruk acısı ve etnik asabiyyet olduğu açıkça görülür.

600’lü yıllar, Emevî Devleti’nin askeri, idari ve coğrafi açıdan küresel bir imparatorluk ölçeğine ulaştığı altın çağdır. Bu dönemde gerçekleşen büyük İslam fetihleri, bin yıllık kadim ve aristokratik bir devlet geleneğine sahip olan Sasani (Pers) İmparatorluğu’nu yeryüzünden tamamen silmiştir. Güçlü bir ulusal bilince, sınıfsal yapıya ve saray kültürüne sahip olan Fars dünyası, bedevi olarak gördükleri Arapların eliyle imparatorluklarının yıkılmasını ve onların egemenliğine girmeyi tarihsel olarak hiçbir zaman hazmedememiştir.

Zerdüştlük merkezli “teokratik” düzenin çöküşü, kutsal kabul edilen sarayların ele geçirilmesi, o gösterişli hanedan soyunun sefilce dağılması, Pers hafızasında silinmez bir ontolojik travma meydana getirmiştir. Bu radikal altüst oluşun planlayıcısı, yürütücüsü konumundaki Halife Hz. Ömer, yıkılan imparatorluk gururunun ürettiği kolektif nefretin doğrudan hedefi, ana öznesi haline gelmiştir. Medine’de eski Sasani komutanı Hürmüzân gibi odakların gölgesinde şekillenen kin ve intikam şebekesi, nihayetinde köle Ebû Lü’lüe el-Mecûsî’nin eliyle halifeyi secdede hançerleyerek bu tarihsel hıncı fiili bir cinayete dönüştürmüştür.

Bugün İran havzasının ve Râfizî teolojisinin dilinden düşürmediği “Emevî” nefreti, aslında İslam örtüsü altına gizlenmiş bir Pers milliyetçiliğinin, birikmiş kinin ve tarihsel intikam arayışının yansımasıdır. Kendilerini mağlup eden, imparatorluk tahtlarını yıkan tarihsel iradeye (Emevîlere) duydukları kadim kini, bugün dini bir argümana dönüştürerek Sünni dünyayı “Emevîcilikle” suçlamakta ve böylece tarihsel hesaplaşmayı İslam içi bir kavga şeklinde sürdürmektedirler.

Bu yapının en tehlikeli boyutu, söz konusu tarihsel kini sadece kendi iç sularında tutmaması, aksine Sünni dünyaya yönelik sistematik bir ideolojik linç ve misyonerlik faaliyeti olarak dışarıya ihraç etmesidir. Râfizîlik, kendi dini ve mezhebi varlığını Sünni dünyayı “Emevîcilik” üzerinden şeytanlaştırmak üzerine kurduğu için, bu linç kültürünü adeta bir inanç esası gibi yaymaya çalışmaktadır.

Çeşitli medya organları, akademik kılıflı yayınlar, sosyal medya trolleri ve kültürel vakıflar aracılığıyla, Sünni Müslümanların zihnine “Siz aslında Hz. Muhammed’in değil, Emevîlerin dinine inanıyorsunuz” algısı enjekte edilmek istenmektedir. Tıpkı bir misyonerin din yayma agresifliğiyle hareket eden bu mekanizma, Sünni dünyada ne kadar fıkhi, kelami veya kültürel müessese varsa hepsini “Emevî artığı” diyerek değersizleştirmeyi amaçlar. Bu, saf bir inanç tebliği değil; Sünni toplumların tarihsel hafızasını felç etmeyi, onları kendi köklerine karşı suçluluk psikolojisine sokarak manen teslim almayı hedefleyen psikolojik bir harp taktiğidir.

Endülüs ve Tarık bin Ziyad Gerçeği

Eğer Râfizî indirgemeciliğinin iddia ettiği gibi Emevîlik sadece zulümden ve şekilci bir “antitez dinden” ibaret olsaydı, dünya medeniyet tarihini kökten değiştiren somut başarılar tarih ilminde nereye konumlandırılacaktı?

Örneğin 711 yılında Vizigot krallığına son vererek Avrupa kapılarını İslam medeniyetine açan, Kuzey Afrika’nın İslamlaşmasını sağlayan muazzam askeri ve siyasi irade, bir Emevî komutanı olan Tarık bin Ziyad’a ve Emevî devletine aittir. Râfizî mantığa göre İslam’ı Avrupa’ya taşıyan bu büyük komutan da sadece “Emevîci” bir aktördür.

Dahası; Kurtuba Camii’nden Elhamra Sarayı’na, İbn Rüşd, İbn Arabi ve İbn Hazm gibi insanlık düşünce tarihini kökten değiştiren dehalardan, Avrupa’yı karanlık çağdan çıkaran felsefi tercüme faaliyetlerine kadar devasa bir külliyat Endülüs Emevî Devleti çatısı altında neşvünema bulmuştur. Sadece mezhepçi kin ve siyasi intikam penceresinden bakan bu rafizi/misyoner akıl, Endülüs’ün insanlığa sunduğu bu muazzam kültür ve bilim mirasını görmezden gelerek koca bir medeniyeti tek bir kalemde çöpe atmaktadır.

Ehli Sünnet’in Edebi ve Rafizilerin Toptancılık Hatası

Bu ideolojik algı operasyonunun bir diğer çelişkisi de Sünni Dünyanın Emevî dönemine bakışını kasıtlı olarak çarpıtmasıdır. Modern veya klasik hiçbir ciddi Sünni kaynak, Kerbelâ Faciası’nın faili olan Yezid’in uygulamalarını ya da Mekke’yi mancınıklarla bombalayan, sahabi katili Haccâc-ı Zâlim gibi figürlerin gaddarlıklarını asla dini veya ahlaki olarak savunmamıştır.

Aksine, Sünni kolektif hafızada Kerbelâ derin bir matem, Hz. Hüseyin ise “Seyyidü’ş-Şüheda” (Şehitlerin Efendisi) olarak en ali makamda konumlandırılmıştır. Dahası, Sünni gelenek, adaleti ve zühdüyle dönemi aydınlatan Emevî Halifesi Ömer bin Abdülaziz’i “Beşinci Râşid Halife” kabul ederek hanedanın zulümlerinden ayrı tutmuştur. Dolayısıyla, Sünni dünyayı topyekûn “Emevîci” ilan etmek ve bu iftirayı agresif bir linç kültürüyle yaymaya çalışmak, muhatabın gerçek inancını kasıtlı olarak tahrif etmektir.

Kutsal Kavramların Kalkan Yapılması ve Ehl-i Beyt’in Hakikati

Bir mekânın, cemaatin veya sosyal yapının kapısına “Ehl-i Beyt” levhası asmak, orayı o mukaddes neslin ruhuna, ahlakına ve inancına uygun hale getirmez, otomatik olarak Ehl-i Beyt’in ahlakı, yolu ve nuruyla donatmaz. Tıpkı hırdavatçı dükkânına eczane yazmanın orayı şifa merkezine dönüştürmeyeceği gibi, mukaddes isimler de tek başına bir meşruiyet vesilesi değildir. Tarih boyunca en büyük melanetler ve sapkınlıklar, kitleleri aldatmak amacıyla bu tür yaldızlı kavramların arkasına sığınılarak; başta Hz. Ali, Hz. Hasan, Hz. Hüseyin ve Hz. Fatıma olmak üzere, Peygamberimizin mübarek hanımları (Ezvac-ı Tahirat), kızları ve silsilenin on birinci imamı olan Hasan el-Askerî’ye kadar uzanan bu nurani neslin adını birer kamuflaj kalkanı gibi kullanarak işlenmiştir.

İşin itikadi ve tarihi hakikati şudur ki; Hz. Ali’den başlayıp İmam Hasan el-Askerî’ye kadar Ehl-i Beyt imamlarının tamamı, Efendimizin pak hanımları ve aziz kızları (ki hepsi Ehli Beyt’tendir) Ehl-i Sünnet vel’Cemaat çizgisinin, yani İslam’ın ana caddesinin bizzat kendisidir. Onlar, Resulullah’ın sünnetini ve İslam ahlakını hayatlarıyla koruyan rehberlerdir; hiçbir zaman sahabe düşmanlığı yapan siyasi bir hizbin veya İslam’ın temel hükümlerini tahrif eden sapkın akımların sığınağı olmamışlardır. Ehl-i Sünnet’in büyük fıkıh imamları da bu temiz hanedana, yani hane halkının tamamına muazzam bir hürmetle talebelik etmiş ve onların ilmini baş tacı yapmıştır.

Bu nedenle Ehl-i Beyt sevgisi, İslam’ın bütünlüğünden ve Ashab-ı Kiramın hukukundan koparılarak parça halinde güya savunuluyormuş gibi bir hizip haline getirilemez. Peygamberimizin hanımlarını veya ashabını dışlayarak, dinin emirlerini çiğneyerek yapılan sahte Ehl-i Beyt savunuculuğu, o pak silsilenin aziz mirasına yapılabilecek en büyük iftiradır. İsim ile hakikatin örtüşmediği, levhanın altından melanet ve tefrika sızan hiçbir yapı bu mübarek soya nispet edilemez; çünkü gerçek bağlılık tabelada değil, sünnet çizgisindeki temiz ahlakın bizzat yaşanmasındadır.

Sonuç

Emevî döneminin saltanatçı yönetim modeli ve kabileci refleksleri tarih boyunca nesnel bir şekilde eleştirilmiştir ve eleştirilmelidir. Ancak “Emevî” kelimesini bugünün tartışmalarında her şeyi kapsayan, toptancı bir suçlama unsuru olarak kullanmak; dini bir eleştiri değil, kadim Sasani/Pers mirasının intikamını İslam içi bir kavgaya tahvil etme kurnazlığıdır.

İslam dünyasının kendi içinde ölçülere sımsıkı bağlı, itidalli bir diyalog zeminini yakalayabilmesi; tıpkı Batı’daki antisemitizm şantajının etkisizleştirilmesi gibi, Râfizî cenahın bu “ırkçı kinleri” mezhep maskesiyle ve misyoner agresifliğiyle Sünni dünyaya ihraç etme çabalarının deşifre edilmesi ve durdurulması ile mümkündür.

İlginizi Çekebilir

POPÜLER SİMÜLASYON TEORİLERİNİN İSLAM HİKEMİYATI VE AKİDESİ AÇISINDAN KRİTİĞİ

Haberi görüntüle